Algemeen

Syrische familie Gerges uit Mariaparochie is trots op nieuwe Nederlandse nationaliteit

TUBBERGEN / MARIAPAROCHIE - Na het uitspreken van de woorden ‘dat verklaar en beloof ik’ mogen Milad Gerges (36), Zena Mikho (35) en hun vier zoons Hanna (14), Kirlos (12), Christian (8) en Thomas (3) zich officieel Nederlanders noemen. De feestelijke naturalisatieceremonie vond vorige week dinsdag plaats in de Raadszaal van het gemeentehuis in Tubbergen. Het gezin vluchtte in 2015 vanuit Syrië naar Nederland en woont sinds 2016 in Mariaparochie waar zij zich helemaal thuis voelen. 

Burgemeester Wilmien Haverkamp reikte de gezinsleden namens de Koning het Koninklijk Besluit uit. In het bijzijn van vrienden en hun buurman kregen zij vervolgens de Nederlandse nationaliteit. Dit werd nadien, geheel volgens Nederlandse traditie, gevierd met slagroomtaart waarop de familie trakteerde.

Hand in hand nieuwe Nederlanders

“Wat fijn dat jullie hier zijn”, sprak burgemeester Haverkamp tot de aanwezigen. “En wat fijn dat jullie de buurman en vrienden hebben meegebracht. Hieruit blijkt dat jullie al een beetje Nederlanders zijn.” Na een korte uitleg volgt de officiële ceremonie. 

Vader Milad bijt het spits af  met het afleggen van de verklaring van verbondenheid. Zena, Hanna en Kirlos volgen. Als Christian aan de beurt is neemt hij zijn broertje Thomas mee aan de hand. 

Omdat de Benjamin van de familie het nogal eng vindt allemaal, spreekt Christian de woorden ook voor z’n broertje uit. 

Opa buurman

Met het Wilhelmus op de achtergrond, neemt het gezin trots en dankbaar de felicitaties in ontvangst. Gert en Freka Wolters uit Vriezenveen zijn in de loop der jaren vrienden van het gezin geworden en overhandigen hen een cadeautje. Ook buurman Hans Oude Avenhuis is bij de naturalisatie van zijn buren aanwezig. “In het begin dat ze er woonden, spraken we elkaar nauwelijks”, laat hij weten. “Ik had een eigen bedrijf en was altijd weg. Een jaar geleden kwam ik met Milad in gesprek. En nadat mijn vrouw overleed, afgelopen januari hebben ze mij enorm gesteund. Sindsdien hebben we elke dag contact.” Hans begint te lachen en zegt: “De kinderen noemen me zelfs al opa!”

Gevaarlijke reis vol ontberingen

In 2015 zette de familie Gerges voor het eerst voet op Nederlandse bodem. Het betekende voor de ouders en hun vier kinderen het einde van een lange, gevaarlijke reis. “Het oorlogsgeweld in Al Alhasakah, waar wij woonden, werd steeds heftiger”,  vertelt Zena Mikho. “De situatie werd zo onhoudbaar dat we geen andere uitweg zagen dan te vluchten.” Met minimale bagage was het gezin vervolgens ruim twintig dagen onderweg. Tijdens een lange, gevaarlijke reis vol ontberingen doorkruisten ze, soms per bus maar grotendeels lopend, meerdere landen, zoals Libanon, Turkije, Griekenland, Macedonië en Servië. “In Griekenland was er geen slaapplek voor ons. Daarom sliepen we op tafels op een terras in de stromende regen”,  blikt Zena terug. ,,Onze zoon Kirlos was toen nog maar twee jaar.” De moeder van vier vervolgt: “We hadden vanuit Syrië maar heel weinig spullen meegenomen. Voor de bootreis van Turkije naar Griekenland moest iedereen het grootste gedeelte achterlaten om te voorkomen dat de boot zonk. Alleen voor de kleinste mochten we het hoognodige meenemen.” 

De boot zag er echter zo onbetrouwbaar uit dat Milad en Zena besloten van de reis af te zien. “Dat vertelde ik de reisorganisator, een mensenhandelaar bleek al snel. Hij werd ineens agressief, hield een geweer voor mijn gezicht en zei: ‘jullie moeten mee, ander schieten we jullie allemaal dood’.” Vrezend voor hun leven en dat van hun kinderen voer het gezin in de donkere nacht over de woeste golven. 

Een nieuw leven in vrijheid

De vrijheid waar de wanhopige familie Gerges alles voor op het spel zette, vonden ze uiteindelijk in Mariaparochie. Zena: “In eerste instantie wilde ik het liefst naar Enschede waar familie van ons woont. Maar mijn man vond dat geen goed idee. Hij zei dat we dan nog teveel Syrisch zouden praten terwijl we zo snel mogelijk Nederlands moesten leren. Nu ben ik blij dat we in Mariaparochie wonen. Ik wil er niet meer weg.” Milad werkte in Syrië als elektricien en vond in Nederland een baan bij Soweco. Zena zorgt thuis voor de kinderen. Die hebben inmiddels eveneens een nieuw leven opgebouwd. “Ik tennis graag en zit in de derde klas van het Pius X College in Almelo”,  vertelt oudste zoon Hanna. “Hierna wil ik een IT opleiding doen want ik ben goed met computers. Als ik mijn diploma heb, begin ik met mijn vrienden een eigen bedrijf. Een IT- of tegelzetbedrijf, dat weten we nog niet. Een paar vrienden willen namelijk tegelzetter worden.” Er is één ding waar Hanna in zijn nieuwe thuisland wel aan moest wennen. “Het Nederlandse eten. Behalve pannenkoeken”, zegt hij vlug. “Die vind ik heel lekker.”