Algemeen

Eva Visser schreef blogs vol lief en leed over borstkanker

ALMELO - Net het eerste halfjaar van de deeltijd pabo goed afgerond. Haar baan opgezegd en begonnen met een nieuwe uitdaging. Veel leuke dingen gepland om die zomervakantie te doen. En dan ‘ineens’ borstkanker. Het overkwam de inmiddels 24 jaar jonge Eva Visser. Haar verhaal en emoties schreef ze van zich af in 32 blogs, waarin lief en leed ongecensureerd aan de orde komen. Kirstin Rozema is bezig Eva’s verhaal om te zetten in boekvorm. 

“Schijnbaar was de kanker er al ruim een jaar”, begint Eva haar verhaal. “Een jaar ervoor, toen ik 21 was, voelde ik namelijk al een verdikking in mijn borst. Daarmee ben ik naar de huisarts gegaan. ‘Op jouw leeftijd is een verdikking normaal’ werd er toen gezegd.”

Een jaar later zat Eva, opnieuw, bij een andere huisarts. Eva blogt hierover: ‘Ze bekeek mijn borsten en voelde. Ook zij voelde inderdaad een verdikking in mijn borst. Ze benoemde dat ze volgens protocol bij een afwijking in de borsten er altijd een verwijzing plaatsvindt naar de mammapoli in het ziekenhuis. Ik schrok hier van. Ik keek toen ik wegliep de huisarts nog aan en vroeg: ‘Moet ik mij zorgen maken?’. Ze keek mij aan en zei: ‘Nee hoor, ik heb natuurlijk geen röntgen ogen maar jij bent nog zo jong. Ik verwacht niet dat er iets aan de hand is.’

En daar kwam het beangstigende antwoord: borstkanker. “Je schrikt je kapot, als je dan de bevestiging krijgt dat je er al meer dan een jaar rondloopt. Ik heb mij in dat jaar nooit ziek gevoeld. Ik kan haast zeggen dat ik mij beter voelde dan ooit op dat moment.”

 

‘Goed’ ziek

Er volgen snel verdere onderzoeken, voordat de eerste chemo begint. “Ik was bang voor uitzaaiingen, maar na onderzoeken bleek dat gelukkig niet zo.” Een borstbesparende operatie behoorde niet meer tot de opties; de tumor was inmiddels al zes centimeter. Voor Eva geopereerd kon worden, volgden eerst de zware chemo’s. Twee vrijdagen achter elkaar naar het ziekenhuis en dan een week rust. “Pas als je behandeld wordt tegen kanker wordt je ziek. En goed ziek, dat ben ik wel geweest. Angst, pijn, misselijk, onrust, emoties, opvliegers, afvallen, geen conditie, haaruitval. Je moet eerst erg ziek worden, om (hopelijk) beter te mogen worden.”

 

Eva en haar vriend, die ze al vijf jaar kende, moesten voor de chemo’s ook keuzes maken die je normaal als 22-jarige niet hoeft te maken. “We moesten nu al nadenken over onze kinderwens. Want de kans dat ik onvruchtbaar raak is aanwezig. Het heeft ons met beide benen op de grond gezet. We zijn er samen veel sterker en volwassener uit gekomen.”

 

Chemo’s en tegenslagen

Haar vriend, ouders, familie en vrienden waren het afgelopen jaar haar grote steun en toeverlaat. Vlak na de diagnose is Eva begonnen met bloggen. “Het is fijn om alles van je af te schrijven en op deze manier mijn omgeving op de hoogte te houden. Als ik mij weer goed genoeg voelde ging ik weer schrijven.”

Vrijwel na eerste chemo verliest Eva haar lange blonde lokken. Ze heeft nog een coldcap geprobeerd: een grote muts die de hoofdhuid verkoeld. “De kans dat het werkt, is 90 procent. Ik had dus net de pech bij die laatste tien procent te horen.” Ze liet haar haren wegscheren en kreeg van haar oma een pruik, lijkend op haar haar. “Dat ik kaal werd, vond ik het allerergste. Ik voelde me echt een kankerpatiënt met die kale kop.”

Op een gegeven moment voelde Eva zich zo slecht, dat artsen haar hebben gevraagd of ze nog wel verder wilde gaan met de chemokuur. “Ik trok het zo slecht en moest er nog vier”, blikt Eva terug. “Dankzij de steun van de mensen om me heen heb ik het vol kunnen houden.” Daarna volgde de borstoperatie.

 

Opnieuw kanker?

Alsof het hele traject nog niet zwaar genoeg was, werd bij eerste controle na de operatie, chemotherapie en immuuntherapie een afwijking in Eva’s ‘goede’ borst. Een stuk uit Eva’s blog: “Ik schrok me dood. Dat meen je toch niet, ik ben nog geen half jaar verder na de operatie en ze voelt een kleine afwijking. ‘Maak je verder niet te veel zorgen, ik denk niet dat dit wat ernstigs is’ werd er nog gezegd. Dat is precies wat ze me 31 juli 2019 ook zeiden, toen was het wel borstkanker… De angst dat de kanker terug was, was heel groot. Ondanks de geruststellende woorden van de dokter, vertrouw ik het pas als het bewezen is.” Bij verdere controle werd gelukkig geen afwijkend weefsel gevonden.

 

In april heeft Eva haar laatste behandeling gehad. De komende tien jaren krijgt ze nog een hormoontherapie, aangezien haar tumor hormoongevoelig was. “Hiervoor moet ik elke dag een tablet slikken en eens in de drie maanden krijg ik een injectie. Mijn eierstokken worden daardoor stilgelegd en kom ik in de overgang. Met alle bijbehorende symptomen en klachten, helaas.”

 

Boek vol hoop

Via haar vader is Eva in contact gekomen met Kirstin Rozema. “Eva schrijft zo mooi en trekt mij mee in haar verhaal. Ik heb diep respect voor de manier waarop ze dit allemaal doet en hoe ze in het leven staat”, zegt Kirstin.

Eva hoopt door haar verhaal in boekvorm uit te geven andere meiden te helpen of te inspireren. “Laat je niet zomaar naar huis sturen, dat je serieus moet worden genomen. Als je iets anders dan normaal in je borst voelt, kan dat kanker zijn. Ook al is de kans klein. En hoe cliché het ook klinkt; Geniet en haal alles uit het leven wat er in zit!”

Naar verwachting verschijnt het boek begin 2021.

 

Eva Visser laat haar blogs over borstkanker omzetten in boekvorm. Foto: Esther Hardon.

Eva tijdens een van haar chemokuren.

Reacties

We hoorden van je ouders, toen we in Sicilië op vakantie waren wat je is overkomen. 

Je mag je gelukkig prijzen met zulke sterke en optimistische ouders. We willen je alle goeds wensen. 

Meiko en Wilma Nie.

  • door Edwin
  • 53 dagen geleden

Herkenbaar om je verhaal te lezen. Het zou niet zo moeten zijn maar toch sta je er. Je bent een sterk mens.

Wij waren 11 jaar geleden de klos, mijn vrouw 25 jaar ten tijde van de diagnose. Het heeft ons een grote levenservaring gegeven (maar ik zou het niet opnieuw doen :-p).

Het eerste jaar was enorm zwaar en leefde ik, als partner, op adrenaline. De jaren daarna met hormoontherapie waren helaas ook zwaar en duurden gewoon zo lang. Hopelijk gaat het jullie makkelijker af.

Het hielp ons om niet te veel na proberen te denken maar van dag tot dag te leven. Afleiding in normale dingen doen. En zwarte humor, heerlijk. 

Reconstructie is nu achter de rug. We vertrouwen dat we er vanaf zijn nu beide borsten weg zijn. Psychisch heeft het wel veel gedaan, ook bij mij. Daar wordt ook nog aan gewerkt... we zijn er bijna.

Sterkte met alles. Gewoon rechtdoor blijven gaan...