ALMELO - Op vrijdag 30 januari organiseerde de OVA de lezing ‘Vrouwen in de krijgsmacht’, gepresenteerd door Stephanie Hulsman, militair veteraan.
Het eerste deel van de lezing vertelde Stephanie over de geschiedenis van de positie van de vrouw in de krijgsmacht. Waren de vrouwen eerst vooral betrokken bij de medische dienst en in administratieve functies, later werden zij ook bij andere afdelingen gezet, de laatste afdeling in 2020, als bemanningslid op de onderzeeboten van de Koninklijke Marine. De positie van de vrouw in de krijgsmacht is niet gelijk aan de positie van de mannelijke collega’s. Zelfs nu, in 2026, is er geen gelijkheid in functie en salariëring.
Stephanie wilde van jongs af aan F-16 piloot worden. Toen ze eindelijk de leeftijd van 16 had bereikt mocht ze voor de keuring. Tot grote teleurstelling van haar bleek dat ze te klein was om piloot te worden. Na veel omzwervingen in defensie kwam ze wel met vliegtuigen te werken; zij moest kijken hoe het mogelijk was dat hoe én waarom een vliegtuig gecrasht was.
Toen ze 29 jaar was werd ze uitgezonden naar Bosnië op individuele basis. Als officier van een tactical supportteam was haar taak om te beoordelen hoe de (economische) wederopbouw verliep in een overwegend moslimgebied. Ze werd vergezeld door een tolk die, door al het oorlogsgeweld, getraumatiseerd was en door een mannelijke collega, die moeite had met een vrouwelijke leidinggevende. Eenmaal op missie maakte ze aangrijpende situaties mee die ze lang met zich mee heeft gedragen. “Ik ben in die tijd gekleineerd, bedreigd en bespuugd. En ik heb veel gezien, beleefd en geroken aan het leed en de ellende van de bevolking, wat bij mij toch andere emoties op leek te roepen dan bij de mannelijke collega’s”. Ondanks alles heeft ze toch de 6 maanden vol gemaakt en het beste ervan gemaakt.
Pas jaren later kreeg ze last van PTTS, nachtmerries en herbelevingen. Er is haar toen een hulphond aangeboden, waar ze veel steun aan heeft gehad. Bij voor haar lastige gebeurtenissen likt de hond haar hand net zo lang totdat ze zich uit deze situatie verwijdert. Als ze nachtmerries heeft maakt de hand haar wakker zodat ze uit de nachtmerrie komt.
Stephanie pleit ervoor om de juiste man/vrouw op de juiste plaats te zetten zodat onnodig trauma wordt vermeden.
Na de presentatie waren we allemaal diep onder de indruk van het verhaal van Stephanie, we weten dat er veel nare dingen gebeuren maar als iemand die het zelf heeft meegemaakt er over vertelt komt dat toch anders, dieper binnen.
Regina Scholte
